اندیشه هایی که مرا به او می پیوندد

ای دو سه تا کوچه زما دورتر

mmks — Sat, 23 Dec 2006 20:39:02 GMT

یا ابا صالح المهدی

خبر آمد خبری در راه است سرخوش آن دل که از آن آگاه است

شاید این جمعه بیاید شاید پرده از چهره گشاید شاید

دست افشان پای کوبان می روم بر در سلطان خوبان می روم

می روم بار دگر مستم کند بی سرو بی پا و بی دستم کند

میروم کز خویشتن بیرون شوم در پی لیلارخی مجنون شوم

هر که نشناسدامام خویش را بر که بسپارد زمان خویش را

با همه لحن خوش آواییم

در به در کوچه تنهاییم

ای دو سه تا کوچه زما دورتر
نغمه‌ی تو از همه پرشورتر
                                    کاش که این فاصله را کم کنی
                                    محنت این قافله را کم کنی
                                                                             کاش که همسایه‌ی ما می‌شدی
                                                                             مایه‌ی آسایه‌ی ما می‌شدی

هر که به دیدار تو نائل شود
یک‌شبه حلّال مسائل شود
                                    دوش مرا حال خوشی دست داد
                                    سینه‌ی ما را عطشی دست داد
                                                                             نام تو بردم، لبم آتش گرفت
                                                                             شعله به دامان سیاوش گرفت
نام تو آرامه‌ی جان من است
نامه‌ی تو خطّ امان من است
                                    ای نگهت خواستگه آفتاب
                                    بر من ظلمت‌زده یک شب بتاب
                                                                             پرده برانداز ز چشم ترم
                                                                             تا بتوانم به رخت بنگرم
ای نفست یار و مددکار ما
کی و کجا وعده‌ی دیدار ما

دل مستمندم ای جان به لبت نیاز دارد

به هوای دیدن تو هوس هجاز دارد

به مکه آمدم ای عشق تا تو را بینم

تویی که نقطه عطفی به اوج آیینم

کدام گوشه مشعر کدام کنج مناع

به شوق وصل تو در انتظار بنشینم

روا مباد که بر بنده ات نظر نکنی

روا مباد که ارباب جز تو بگزینم

چو رو کنی به رهت درد و رنج نشناسیم

به لطف روی تو دست از ترنج نشناسیم

تقديم به وجود مبارک حضرت وليعصر (عج)

دانلودصوتی متن بالا توسط مرحوم آغاسی

عمه بابایم کجاست ؟

mmks — Sat, 23 Dec 2006 14:06:02 GMT

یا ثار الله

دل پریشانم که از بابم نمی آید صدا(۲)
عمه بابایم کجاست(۲)
دل پریشانم که از بابم نمی آید صدا(۲)
عمه بابایم کجاست(۲)
من نمی خواهم جدا گردم ز دشت کربلا(۲)
عمه بابایم کجاست(۲)
عمه میسوزد دلم بابم چرا نامد ز جنگ(۲)
گر بیاید میکنم
گر بیاید گیرمش اندر بغل من تنگاتنگ(۲)
شوق و رونق غیر از این بابم چرا کرده درنگ(۲)
ذکر لا حول ولا الله از خونه میاید چرا؟
ذکر لا حول ولا الله از خونه میاید چرا؟
عمه بابایم کجاست(۴)
گر نموده تشنگی قلب مرا عمه کباب
من نمیخواهم در این دشت بلا یک قطره آب
جای آب و جای نان عمه به من فرما جواب(۲)
ده به من یک پاسخی عمه تو از بهر خدا(۲)
عمه بابایم کجاست(۴)
عمه دیدار پدر آب حیاتم میدهد(۲)
چهره نورانی اش از غم نجاتم میدهد(۲)
جای عمویم پدر آب فراتم میدهد
گر بیاید میکند سیرآب طفلان فرات

حسین

شیهه اسب پدر ای عمه میاید به گوش
شوق دیدار پدر برد از سر من عقل و هوش
این صدا می افکند در خیمه ها جوش و خروش
تامد از میدان صدا از ساقه خیرالنساء
عمه بابایم کجاست(۵)
بر زمین ای ذوالجناح بر آتش اینسان می زنی
پای خود را بر زمین نالان و گریان میزنی
با غمت زخمی فزون بر قلب طفلان میزنی
در حرم از شیهه ات چه محشر کبرا به پاست
عمه بابایم کجاست(۲)
ذوالجناح برگو چرا زینت چنین شد واژگون
گو چرا ای با وفا یاله تو گشته پر ز خون
چون کنم باور که از تو باب من گشته نگون
گو که اینک ذوالجناح باب من افتاده کجا

حسین

ذوالجناح ای مهربان اسب وفادار پدر
گو شنیدی در دم آخر تو گفتار پدر
بوسه باران میکنم یاد پدر یاد تو را
عمه بابایم کجاست(۲)
ای خدا بابا چرا بر خاکها افتاده است(۲)
کی به حلقش از جفا شمشیر کین بنهاده است(۲)
آب آیا در دم آخر ورا کف داده است
آب آیا در دم
آب آیا در دم آخر ورا کف داده است
یا که شد
یا که شد کشته لب عطشان ز جور اشقیاء(۲)
عمه بابایم کجاست(۴)

یا ابا عبد الله الحسین

اونايي كه صاف و پاك اند بي ريا مثال خاك اند

دلشون به شور و ِشينه عشقشون فقط حسينه

اجرای متن بالا بصورت صوتی

توکلت علی الله

mmks — Fri, 22 Dec 2006 07:54:02 GMT

یا حمید

ميخواهم عروسک وار زندگی کنم تا اگر سرم به سنگ خورد نشکند. اگر کسی دلم را شکست چيزی احساس نکنم. تا اگر با مشکلات زندگی برخورد کردم بی پروا به آغوش گرم صاحبم پناه ببرم تا مشکلات و سختيها گزندی به من نزنند. اما چه خوب بود که همين انسان خاکی بودم اما سرم به سنگ نميخورد و کسی دلم را نمیشکست و مشکلات اين گونه مرا از پای در نمی آورد.

انسان درختي است كه از خاك فرهنگ خويش تغذيه ميكند با تاريخ خويش رشد مينمايد و وارث تماتم دست آوردهاي گذشته ملت در توالي قرون و توارث نسلها است و طبيعي است كه خويشاوندي راستين انسان اشتراك با قرابت ميان دو انسان در اين خون است خوني كه در رگ جان آدمي جاريست و حيات انسان بدان است و دل انسان با آن ميتپد و روح اين است.

زندگي يعني نان آزادي فرهنگ ايمان و دوست داشتن!

(دكتر علي شريعتي)

شكسپير - دکتر علی شريعتی

mmks — Fri, 22 Dec 2006 07:38:02 GMT

به نام او که همه دوستش داریم

كيست كه بتواند آتش بر كف دست نهد با ياد كوهاي پر برف قفقاز خود را سرگرم كند يا تيغ تيز گرسنگي را با ياد سفره هاي رنگارنگ كند كند يا برهنه در برف ديماه فرو غلتد و به آفتاب تموز بيانديشد هيچ كس هيچ كس چنين خطري را به چنين خيالي تاب نيارد از آنكه خيال خوبيها درمان بديها نيست بلكه صد چندان بر زشتي ان مي افزايد.

(شكسپير)

هرگز از دوباره جان گرفتن ابليس بي جان, غافل مباش! كه انقلاب ؛ پس از پيروزي نيز ؛ همواره در خطر انهدام است. در خطر ((ضد انقلاب )) است. مارهاي سر كوفته ؛ در گرماي فتح و غفلت جشن و غرورقدرت باز سر بر ميدارند؛ رنگ عوض مي كند. نقاب دوست مي زنند؛ از درون منفجر مي كنند ؛ غاصب همه دست آورد ها ي انقلاب مي شوند و ميراث خوار مجاهدان وتعزيه خوار شهيدان.

(دکتر علی شريعتی)

هر آنچه که هستی بهترین باش

mmks — Sun, 17 Dec 2006 10:06:02 GMT

یا قدیر

اگر نمي تواني بلوطي بر فراز تپه اي باشي، بوته اي در دامنه اي باش ولي بهترين بوته اي

باش كه در كناره راه مي رويد.

اگر نمي تواني بوته اي باشي، علف كوچكي باش و چشم انداز كنار شاه راهي را شادمانه تر

كن.

اگر نمي تواني نهنگ باشي، فقط يك ماهي كوچك باش ولي بازيگوش ترين ماهي درياچه!

همه ما را كه ناخدا نمي كنند، ملوان هم مي توان بود.

در اين دنيا براي همه ما كاري هست كارهاي بزرگ و كارهاي كمي كوچكتر و آنچه كه وظيفه

ماست ، چندان دور از دسترس نيست.

اگرنمي تواني شاه راه باشي ، كوره راه باش.

اگر نمي تواني خورشيد باشي، ستاره باش. با بردن و باختن اندازه ات نمي گيرند.

هر آنچه كه هستي، بهترينش باش

به یاد استاد

mmks — Sun, 17 Dec 2006 09:58:51 GMT

به نام یگانه آفرینش

شگفتا وقتي كه بود نمي ديدم وقتي مي خواند نمي شنيدم؛
وقتي ديدم كه نبود وقتي شنيدم كه نخواند؛
چه غم انگيز است كه وقتي چشمه اي سرد و زلال در برابرت مي جوشد و مي خواند و مي نالد تشنه آتش باشي و نه آب و چشمه كه خشكيد چشمه كه از آن آتش كه تو تشنه آن بودي بخار شد و به هوا رفت و آتش كوير را تافت و در خود گداخت و از زمين آتش روييد و از آسمان آتش باريد.
تو تشنه آب گردي و نه تشنه آتش و بعد عمري گداختن از غم نبودن كسي كه تا بود از غم نبودن تو مي گداخت!
و تو آموختي كه آنچه دو خويشاوند را در غربت اين آسمان و زمين بي درد دردمند مي دارد و نيازمند و بي تاب يكديگر مي سازد دوست داشتن است و من در نگاه تو اي خويشاوند بزرگ من اي كه در سيمايت هراس غربت پيدا بود و در ارتعاش پر اضطراب سخنت شوق فرار پديدار!
ديدم كه تو تبعيدي اين زميني و اكنون با مرگ رفته اي و من اينجا تنها به اين اميد دم مي زنم كه با هر نفس گامي به نزديكتر مي شوم و...
اين زندگي من است.

دكتر علی شريعتي

حکايت آن درخت

mmks — Wed, 06 Dec 2006 09:14:02 GMT

به نام ایزد مهربان

در ميان بني اسرائيل عابدي بود. وي را گفتند:« فلان جا درختي است و قومي آن را مي پرستند» عابد خشمگين شد، برخاست و تبر بر دوش نهاد تا آن درخت را برکند. ابليس به صورت پيري ظاهر الصلاح، بر مسير او مجسم شد، و گفت:« اي عابد، برگرد و به عبادت خود مشغول باش!» عابد گفت:« نه، بريدن درخت اولويت دارد» مشاجره بالا گرفت و درگير شدند.
عابد بر ابليس غالب آمد و وي را بر زمين کوفت و بر سينه اش نشست. ابليس در اين ميان گفت:«دست بدار تا سخني بگويم، تو که پيامبر نيستي و خدا بر اين کار تو را مامور ننموده است، به خانه برگرد، تا هر روز دو دينار زير بالش تو نهم؛ با يکي معاش کن و ديگري را انفاق نما و اين بهتر و صوابتر از کندن آن درخت است»؛ عابد با خود گفت :« راست مي گويد، يکي از آن به صدقه دهم و آن ديگر هم به معاش صرف کنم» و برگشت.
بامداد ديگر روز، دو دينار ديد و بر گرفت. روز دوم دو دينار ديد و برگرفت. روز سوم هيچ نبود. خشمگين شد و تبر برگرفت. باز در همان نقطه، ابليس پيش آمد و گفت:«کجا؟» عابد گفت:«تا آن درخت برکنم»؛ گفت«دروغ است، به خدا هرگز نتواني کند» در جنگ آمدند. ابليس عابد را بيفکند چون گنجشکي در دست! عابد گفت: « دست بدار تا برگردم. اما بگو چرا بار اول بر تو پيروز آمدم و اينک، در چنگ تو حقير شدم؟»
ابليس گفت:« آن وقت تو براي خدا خشمگين بودي و خدا مرا مسخر تو کرد، که هرکس کار براي خدا کند، مرا بر او غلبه نباشد؛ ولي اين بار براي دنيا و دينار خشمگين شدي، پس مغلوب من گشتي»

تاثیر خشم

sara — Fri, 01 Dec 2006 09:28:30 GMT

به نام، نامی او

پسر بچه ای بود که اخلاق خوبی نداشت. پدرش جعبه ای میخ به او داد و گفت هر بار که عصبانی می شوی باید یک میخ به دیوار بکوبی.
روز اول پسر بچه 37 میخ به دیوار کوبید. طی چند هفته، همانطور که یاد می گرفت چگونه عصبانیتش را کنترل کند، تعداد میخهای کوبیده شده به دیوار کمتر می شد. او فهمید که کنترل عصبانیتش آسان تر از کوبیدن میخها بر دیوار است...
بالاخره روزی رسید که پسر بچه دیگر عصبانی نمی شد. او این مسئله را به پدرش گفت و پدر نیز پیشنهاد داد هر بار که می تواند عصبانیتش را کنترل کند، یکی از میخها را از دیوار درآورد.
روزها گذشت و پسر بچه بالاخره توانست به پدرش بگوید که تمام میخها را از دیوار بیرون آورده است. پدر دست پسر بچه را گرفت و به کنار دیوار برد و گفت: «پسرم! تو کار خوبی انجام دادی و توانستی بر خشم پیروز شوی. اما به سوراخهای دیوار نگاه کن. دیوار دیگر مثل گذشته اش نمی شود. وقتی تو در هنگام عصبانیت حرفهایی می زنی، آن حرفها هم چنین آثاری به جای می گذارد. تو می توانی چاقویی در دل انسانی فرو کنی و آن را بیرون آوری. اما هزاران بار عذرخواهی هم فایده ندارد؛ آ‬ن زخم سر جایش است. زخم زبان هم به اندازه زخم چاقو دردناک است.»

خدای من، دوستت دارم

sara — Fri, 01 Dec 2006 09:24:28 GMT

بارالهی

بترس از سلطنت من همیشه.
نترس از فوت رزق هرگز.
انس مگیر با احدی جز با من.
به حق خودم من تو را دوست دارم تو هم مرا دوست بدار.
ایمن از غضب من باش .
تمام اشیاء را به جهت تو خلق کردم تو را برای خودم ،از من مگریز.
تو را خلق کردم از نطفهء گندیده عاجز نبودم ،چگونه از رزق تو عاجز باشم.
دشمنی میکنی با من به جهت نفس خبیثت ،چرا با خواهش دلت دشمنی نمیکنی به خاطر من؟
تو واجبات مرا به جا بیاور من رزق تو را میرسانم.
اگر تخلف میکنی در ادای واجبات من تخلف در رزقت نمیکنم.
همه کس تو را برای خودش می خواهد ومن تو را برای خودت.
تو رزق فردا را مخواه چنان که من عمل فردا را نمیخواهم.
اگر راضی شدی به قسمت من آسوده و راحتی و اگر راضی نشدی متصل به دنیا و سرگردانی و به ا رزوی خود نمیرسی و در نتیجه گمراه در نزد من هستی.

پنجره

sara — Fri, 01 Dec 2006 09:18:40 GMT

انما المومنون الأ خوه

در بیمارستانی ، دو مرد بیمار در یک اتاق بستری بودند. یکی از بیماران اجازه داشت که هر روز بعد از ظهر یک ساعت روی تختش بنشیند . اما بیمار دیگر مجبور بود هیچ تکانی نخورد و همیشه پشت به هم‌اتاقیش روی تخت بخوابد.

آنها ساعت‌ها با یکدیگر صحبت می‌کردند، از همسر، خانواده، خانه، سربازی یا تعطیلاتشان با هم حرف می‌زدند.

هر روز بعد از ظهر ، بیماری که تختش کنار پنجره بود ، می‌نشست و تمام چیزهایی که بیرون از پنجره می‌دید برای هم‌اتاقیش توصیف می‌کرد. بیمار دیگر در مدت این یک ساعت ، با شنیدن حال و هوای دنیای بیرون ، روحی تازه می‌گرفت.

این پنجره ، رو به یک پارک بود که دریاچه زیبایی داشت مرغابی‌ها و قوها در دریاچه شنا می‌کردند و کودکان با قایقهای تفریحی‌شان در آب سر گرم بودند. درختان کهن ، به منظره بیرون ، زیبایی خاصی بخشیده بود و تصویری زیبا از شهر در افق دوردست دیده می‌شد. همان طور که مرد کنار پنجره این جزئیات را توصیف می‌کرد ، هم‌اتاقیش چشمانش را می‌بست و این مناظر را در ذهن خود مجسم می‌کرد.

روزها و هفته‌ها سپری شد.

یک روز صبح ، پرستاری که برای حمام کردن آنها آب آورده بود ، جسم بی‌جان مرد کنار پنجره را دید که با آرامش از دنیا رفته بود . پرستار بسیار ناراحت شد و از مستخدمان بیمارستان خواست که مرد را از اتاق خارج کنند.

مرد دیگر تقاضا کرد که تختش را به کنار پنجره منتقل کنند . پرستار این کار را با رضایت انجام داد و پس از اطمینان از راحتی مرد، اتاق را ترک کرد.آن مرد به آرامی و با درد بسیار ، خود را به سمت پنجره کشاند تا اولین نگاهش را به دنیای بیرون از پنجره بیندازد . بالاخره او می‌توانست این دنیا را با چشمان خودش ببیند.

در کمال تعجت ، او با یک دیوار مواجه شد.

مرد ، پرستار را صدا زد و پرسید که چه چیزی هم‌اتاقیش را وادار می‌کرده چنین مناظر دل‌انگیزی را برای او توصیف کند !

پرستار پاسخ داد: شاید او می‌خواسته به تو قوت قلب بدهد. چون آن مرد اصلا نابینا بود و حتی نمی‌توانست دیوار را ببیند...