شگفتا وقتي كه بود نمي ديدم وقتي مي خواند نمي شنيدم؛
وقتي ديدم كه نبود  وقتي شنيدم كه نخواند؛
چه غم انگيز است كه وقتي چشمه اي سرد و زلال در برابرت مي جوشد و مي خواند و مي نالد تشنه آتش باشي و نه آب و چشمه كه خشكيد  چشمه كه از آن آتش كه تو تشنه آن بودي بخار شد و به هوا رفت و آتش كوير را تافت و در خود گداخت و از زمين آتش روييد و از آسمان آتش باريد.
تو تشنه آب گردي و نه تشنه آتش و بعد عمري گداختن از غم نبودن كسي كه تا بود از غم نبودن تو مي گداخت!
و تو آموختي كه آنچه دو خويشاوند را در غربت اين آسمان و زمين بي درد دردمند مي دارد و نيازمند و بي تاب يكديگر مي سازد دوست داشتن است و من در نگاه تو اي خويشاوند بزرگ من اي كه در سيمايت هراس غربت پيدا بود و در ارتعاش پر اضطراب سخنت شوق فرار پديدار!
ديدم كه تو تبعيدي اين زميني و اكنون با مرگ رفته اي و من اينجا تنها به اين اميد دم مي زنم كه با هر نفس گامي به نزديكتر مي شوم و...
اين زندگي من است.

دكتر علی شريعتي